انجمن علوم سیاسی ایران پژوهشنامه علوم سیاسی 1735790X 13 2 2018 11 22 Identity, Power and Security in Foreign Policy of the Islamic Republic of Iran: a Theoretical Framework هویت، قدرت و امنیت در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران: یک چارچوب نظری 33 64 344 FA احسانه محمدی دانشجوی دکترای روابط بین الملل دانشگاه شهید بهشتی امیرمحمد حاجی یوسفی دانشیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2017 12 13 Most of foreign policy studies in the field of foreign policy of Iran have emphasized one of the factors: identity, power or security in shaping foreign policy decisions and behaviors of the Islamic Republic of Iran. Therefore, the present article provides a new theoretical framework to remove existing research gaps. In this framework, the main claim of this paper is that all three factors - identity, power and security – have interactively a decisive role in all Iran's foreign policy decisions, but the type and manner of their relationship through passing of time and in different situations are the result of the considerations and priorities that have been made in foreign policy decision making. The assumption of this article is that none of the concepts of identity, power and security alone form foreign policy, but in different situations, each one can be a source, tool or purpose. Given the above assertion and assumption, the question of this paper is: how the identity, power and security factors have become and continue to shape Iran's foreign policy in different times and situations? The hypothesis of the paper in answering this question is that: Iran's foreign policy is based on constant, simultaneous, and changing interaction of identity, power and security that the type and manner of their relationship depend on the internal belief and political system and international position of the country. بررسی ادبیات نظری موجود در حوزه سیاست خارجی نشان می دهد که اغلب مطالعات انجام شده بر یکی از عوامل هویت، قدرت و یا امنیت در شکل دهی به تصمیمات و رفتارهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران تأکید کرده اند. از این رو مقاله حاضر در راستای برطرف کردن خلأهای تحقیقی موجود یک چارچوب نظری جدید را ارائه می دهد. در این چارچوب نظری ادعای اصلی مقاله این است که هر سه عامل هویت، قدرت و امنیت به صورت تعاملی و همبسته نقش تعیین کننده ای در تمامی تصمیمات سیاست خارجی ج.ا.ایران ایفا می کنند اما نوع و نحوه ارتباط آن ها در گذر زمان و موقعیت های مختلف، نتیجه ملاحظات و اولویت هایی است که در تصمیم گیری سیاست خارجی رقم خورده است. مفروض این مقاله این است که هیچ یک از مفاهیم هویت، قدرت و امنیت به تنهایی شکل دهنده سیاست خارجی نیست، بلکه در موقعیت های مختلف هریک از آن ها می تواند منبع و ابزار یا هدف باشد که برخورداری از هر یک از آنها به مثابه ابزار برای رسیدن به دو دیگر به مثابه هدف لازم است. با توجه به ادعا و مفروض فوق این سؤال مطرح می شود که که چگونه عوامل هویت، قدرت و امنیت در شکل دهی به سیاست خارجی ج.ا.ایران در گذر زمان و در موقعیت های مختلف نمود و استمرار یافته اند؟ فرضیه مقاله در پاسخ به این پرسش عبارت است از این که سیاست خارجی ج.ا.ایران برآمده از تعامل دائمی، همزمان و در حال تغییر هویت، قدرت و امنیت است که نوع و نحوه ارتباط و ترتیب اهمیت اثرگذاری آن ها تابع نظام اعتقادی و سیاسی داخلی و موقعیت بین المللی کشور است. در راستای غنای نظری ادبیات موجود تلاش مقاله حاضر بر آن است که چارچوب نظری خود را برای فهم و تبیین سیاست خارجی ج.ا.ایران ارائه دهد.

http://www.ipsajournal.ir/article_344_b3967a0e938dc2a6340e258630febd5a.pdf