انجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790X20320250823Industrial Development Policy and Political Transaction Costs in Iran (1961–1978)سیاستگذاری توسعه صنعتی و هزینه مبادله سیاسی در ایران(1357-1340)75254810.22034/ipsa.2025.548FAعلیآذری مقدمدانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.0000-0003-4338-1096فائزدین پرستدانشیار علوم سیاسی،دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.0000-0001-7329-2794Journal Article20250425This article investigates the intertwined and complex relationship between political markets and the long-term sustainability of economic growth. Historically, many scholars believed that economic development had little to do with political arrangements. However, contemporary development studies increasingly emphasize the dominance of politics in shaping the rules of the game, drawing significant scholarly attention to political dynamics and their consequences for long-term economic growth. In this context, the present study prioritizes the primacy of politics in economic development and poses the following central question: Despite Iran's initial steps toward development in the 1960s, why did its economic development plans ultimately fail during the Pahlavi era? The hypothesis, grounded in the new institutional economics literature, posits that high political transaction costs during the late years of Mohammad Reza Shah’s rule undermined the long-term success of development plans. We argue that in contrast to the 1960s, the political markets of the 1970s hindered cooperation between state officials and the private sector. Through partial implementation of agreements, asymmetric information, and transformations in mental models, they disrupted the continuity of economic growth. The research methodology is process tracing, and data is collected using documentary methods based on library resources.این مقاله به بررسی رابطه توأمان و پیچیده بازارهای سیاسی با تداوم رشد اقتصادی در بلندمدت میپردازد. درگذشته بسیاری از محققان معتقد بودند توسعه اقتصادی هیچگونه تناسبی با ترتیبات سیاسی ندارد؛ اما امروزه دست بالای سیاست، در تعیین قواعد بازی باعث توجه بسیاری از پژوهشگران توسعه به مناسبات سیاسی و پیامدهای آن بر رشد اقتصادی در بلندت مدت شده است. در همین راستا این پژوهش با اولویت بخشیدن به رجحان سیاست در توسعه اقتصادی، این سؤال را مطرح میکند که باوجود گامهای اولیه ایران به سمت توسعه در دهه ۱۳۴۰ چرا برنامههای توسعه اقتصادی در دوره پهلوی نهایتاً با شکست مواجه شد؟ فرضیهای که دراینخصوص بیان میشود با استفاده از ادبیات نهادگرایی جدید ازاینقرار است که هزینه مبادله بالای سیاست در سالهای پایانی پهلوی دوم باعث شد تا برنامه توسعه اقتصادی در بلندمدت با شکست مواجه شود. استدلال خواهیم کرد که در دهه ۵۰ بازارهای سیاسی در تضاد با دهه ۴۰ چگونه مانع همکاری کارگزاران دولت با بخش خصوصی شدند. آنها با اجرای ناقص توافقات، اطلاعات نامتقارن و دگردیسی در مدلهای ذهنی سبب شدند تا رشد اقتصادی تداوم نیابد. روش این مقاله ردیابی فرآیند و شیوه گردآوری دادهها بهصورت اسنادی و بر اساس منابع کتابخانهای خواهد بود.http://www.ipsajournal.ir/article_548_8d34201a5b85900908db6cae92723617.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790X20320250823Deconstructing the Discursive Signifiers of Reformists in the Literature of the Media of the Primitives of the Islamic Republic of Iran (From 2009 to the Present)واسازی دالهای گفتمانی اصلاحطلبان در ادبیات رسانهای اصوالگرایان جمهوری اسلامی ایران (از سال1388 تا 1402)538655110.22034/ipsa.2025.551FAیاسربهرامی چگنیدانشجوی دکتری، مسائل اجتماعی ایران، دانشگاه تهران0009-0008-0651-8181علیاحمدی زادهکارشناسی ارشد، علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی0009-0007-3053-4117Journal Article20250727Using the theoretical framework of Laclau and Mouffe, this study analyzes the deconstruction of reformist discursive signifiers in Iranian fundamentalist media since 2009. The main goal is to discover the fundamentalists' discursive mechanisms for delegitimizing their rivals and establishing their hegemony.Using the post-structuralist discourse analysis method, 26 articles from conservative media outlets (such as Kayhan, Tasnim, Fars) were selected through purposive sampling with maximum diversity and intensity. The data were analyzed until theoretical saturation was reached, focusing on concepts such as central signifier, floating signifier, antithesis, and political mythmaking.The fundamentalists have engaged in the dismantling of the reformist discourse with six key mechanisms: hypocrisy: instrumental use of concepts such as women's rights without structural links; soft subversion: portraying reformists as perpetrators of the Velvet Revolution after 2009; betrayal of the political system: accusations of collaboration with foreign institutions; hidden secularism:Reduction of reformist discourse to American Islam; Aristocracy: Reliance on the bourgeoisie and neglect of the disadvantaged; Discursive anemia: Paradigmatic instability and lack of a coherent manifesto. The distinction of this research is in its focus on the media representation of the rival discourse, unlike previous studies that have only dealt with the direct confrontation of discourses.This approach reveals the pivotal role of the media in the hegemonic struggle after the 2009 crisis. By consolidating the central signifier of “velayat-e-faqih” and linking the floating signifiers of the reformists to concepts such as Westernization, the fundamentalists have not only delegitimized their rivals but also strengthened the hegemony of their discourse.پژوهش حاضر با استفاده از چارچوب نظری لاکلائو و موفه، به تحلیل واسازی دالهای گفتمانی اصلاحطلبان (مانند توسعه سیاسی، دموکراسی، جامعه مدنی) در رسانههای اصولگرای ایران از سال ۱۳۸۸ تاکنون میپردازد. هدف اصلی، کشف سازوکارهای گفتمانی اصولگرایان برای مشروعیتزدایی از رقیب و تثبیت هژمونی خود است. با روش تحلیل گفتمان پسا-ساختارگرا، ۲۶ مقاله رسانههای اصولگرا (نظیر کیهان، تسنیم، فارس) بهروش نمونهگیری هدفمند با حداکثر تنوع و شدت انتخاب شد. دادهها با تمرکز بر مفاهیمی مانند دال مرکزی، دال شناور، ضدیت و اسطورهسازی سیاسی، تا رسیدن به اشباع نظری تحلیل گردید. اصولگرایان با شش سازوکار کلیدی به واسازی گفتمان اصلاحطلبی پرداختهاند؛ نفاقپیشگی: استفاده ابزاری از مفاهیمی مانند حقوق زنان بدون پیوند ساختاری؛ براندازی نرم: تصویرسازی اصلاحطلبان بهعنوان عاملان انقلاب مخملی پس از ۱۳۸۸؛ خیانت به نظام سیاسی: اتهام همکاری با نهادهای خارجی؛ سکولاریسم پنهان: تقلیل گفتمان اصلاحطلبی به اسلام آمریکایی؛ اشرافیگری:اتکا به بورژوازی و غفلت از محرومان؛ آنمی گفتمانی: بیثباتی پارادایمی و فقدان مانیفست منسجم. تمایز این پژوهش در تمرکز بر بازنمایی رسانهای گفتمان رقیب است، برخلاف مطالعات پیشین که صرفاً به تقابل مستقیم گفتمانها پرداختهاند. این رویکرد، نقش محوری رسانهها را در نزاع هژمونیک پس از بحران ۱۳۸۸ آشکار میسازد. اصولگرایان با تثبیت دال مرکزی «ولایت فقیه» و پیوند زدن دالهای شناور اصلاحطلبان به مفاهیمی مانند غربزدگی، نه تنها به مشروعیتزدایی از رقیب پرداختهاند، بلکه هژمونی گفتمان خود را تقویت کردهاند. این فرآیند، مرزهای ضدیتی را در فضای سیاسی ایران عمیقتر ساخته است.http://www.ipsajournal.ir/article_551_7f24d240521d99071c93af3917215ef7.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790X20320250823A Sociological Analysis of the Fourth Wave of Democratization in Iran: The Reformist Era and the Principalist Era (1997–2013)تحلیل جامعه شناختی موج چهارم دموکراتیزاسیون در ایران؛ دوره اصلاح طلبان و اصولگرایان(1392ـ1376) 8712454910.22034/ipsa.2025.549FAایرجزارعیدانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، دپارتمان علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران0000-0001-7262-5622سید مصطفیابطحیاستادیار، گروه علوم سیاسی، دپارتمان علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0009-0008-1607-6305مجیدتوسلی رکن آبادیدانشیار، گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، دپارتمان علوم سیاسی و روابط بین المللل،واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی.تهران ایران0000-0002-7746-364XJournal Article20250613This research posits that Iran's fourth wave of democratization, during the Principalist era, faltered and reverted to authoritarianism, continuing a historical pattern. Framed by a critical rationality approach, the study's central question is: "Why did this fourth wave halt during its transition phase and revert?"<br><br>Employing Actor-Centered Theories of Transition, a theoretical framework was constructed and hypotheses were deduced. These were then evaluated against empirical evidence within its historical context. The methodology is comparative historical, using the Reformist and Principalist eras as cases. These were interpreted through narrative analysis and causally explained via conjuncture analysis, which requires at least two cases. Data collection was documentary and library-based.<br><br>Causal analysis identifies two conjunctural factors for reversion: the condition of elites and the existence of a crisis. Democratization halted under ideologically cohesive elites and reverted due to a lack of an institutionalized party system and low democratic legitimacy. While these findings confirm the hypotheses from the theoretical framework, they also reveal that the role of the crisis contradicted the framework's initial expectations.در تاریخ معاصر ایران؛پیش از این از سه موجِ استقرار دموکراسی یاد شده،که هر سه مجددا به اقتدارگرایی بازگشت داشته است.مدعای پژوهش این است،در موج چهارم نیز؛گذارِ دموکراتیک در دوره اصولگرایان پرابلماتیک شده و به اقتدارگرایی بازگشت داشته است.در چارچوبِ رویکردِ عقلانیتِ انتقادی حاکم بر پژوهش،پس از تبیین این مشکل در فرآیندِگذاردمکراتیک«پرسش» پژوهش این است«چرا موج چهارم دموکراتیزاسیون در ایران،در مرحله گذار دموکراتیک؛متوقف و به اقتدارگرایی بازگشته است؟»در مقامِ پاسخ به پرسش،با رجحان«تئوری های کنشگرای گذار»ابتدا دستگاه نظری صورت بندی و فرضیه ها از دستگاه نظری استنتاج شد.سپس در بستر تاریخی؛چگونگی رخداد،تبین و دستگاه نظری و فرضیه ها بر اساس یافته های تجربی، داوریِ شده است.<br>نوع پژوهش؛تاریخی تطبیقی و مورد محور است.مورد های مطالعه شده،تفسیر تاریخی و تبیین علّی شده است.در تفسیر از تکنیک تحلیل روایتی و در تبیین علّی از تکنیک تحلیل همایندی استفاده شده است.روش همایندی مستلزم مطالعه روش مند حداقل دو مورد است موردهای ما دوره اصلاح طلبان و دوره اصولگرایان است.اگرچه از برخی از جنبه ها پژوهش هایی صورت گرفته است.شیوه پژوهش(گردآوری داده ها) اسنادی و کتابخانه ای است.<br>تحلیلِ علّی یافته ها حاکی است که دو مؤلفه؛وضعیت نخبگان و وجود بحران؛با رخدادِ بازگشت به اقتدارگرایی در دوره اصولگرایان،هم آیند است و فرآیند دموکراتیزاسیون؛پس از استیلای نخبگان یکپارچه ایدئولوژیک،متوقف شده و در نبودِ نظام حزبی نهادمند و عدمِ مشروعیت بالای دموکراسی،به اقتدارگرایی بازگشته است.این یافته ها؛تبیّینِ استنتاج شده از دستگاه نظری پژوهش و فرضیه ها را تائید می کند،اما نشان می دهد،کارکرد بحران در فرایند گذار،خلاف انتظار طرح شده در دستگاه نظری است.http://www.ipsajournal.ir/article_549_ccb1d45fb76f7c5a0bf619f979c6cf36.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790X20320250823Analysis of the Orientation of Iran International TV Regarding the Unrest in the Fall of 2022 in Iran: A Roundtable Case Studyتحلیل جهتگیری تلویزیون ایران اینترنشنال در خصوص ناآرامیهای پاییز 1401 ایران: مطالعه موردی میزگردها12515254710.22034/ipsa.2025.547FAخلیل اللهسردارنیااستاد، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران0000-0003-2033-2312حمدالهاکوانیدانشیار، گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران.0000-0003-1456-7246سید محمدتقویدانشجوی کارشناسی ارشد علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران0009-0007-7311-9327Journal Article20250228This research conducts a discourse analysis of the Persian-language television network, Iran International, focusing on its representation of the autumn unrest and protests in Iran. The primary objective is to identify the specific discourse employed by this network to influence public opinion and exert ideological control over its audience. The article also examines the linguistic and semantic strategies utilized by Iran International, grounded in the framework of Critical Discourse Analysis (CDA).<br>The research methodology employs Teun A. van Dijk's model of Critical Discourse Analysis to examine six live, dialogue-based programs and panel discussions broadcast by the network during its coverage of the September 2022 events. A non-random, purposive sampling method was utilized, and the study's theoretical framework is based on the theory of representation.<br>The findings indicate that the network's discourse is concentrated on portraying Iran's political, social, and economic landscape as dysfunctional and in a state of crisis. It promotes a dominant discourse advocating for "the overthrow of the system and the collapse of the Islamic Republic of Iran" as the principal solution. Core propositions within the network's discourse include the perpetual antagonism between the populace and the ruling establishment, suppression by security forces, and a disregard for political and civil liberties. Furthermore, Iran International strategically accentuates the role of the West, particularly the United States, constructing a savior narrative, to intensify the perception of the current situation as a crisis and to frame Iran as an international and regional threat.پژوهش حاضر به تحلیل گفتمان تلویزیون فارسیزبان ایران اینترنشنال در بازنمایی ناآرامیها و اعتراضات پاییز در ایران میپردازد. هدف اصلی این است که مشخص شود این شبکه از چه نوع گفتمانی برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی و کنترل اذهان مخاطبان خود استفاده کرده است. همچنین، مقاله به بررسی شگردها و استراتژیهای زبانی و معنایی بهکارگرفتهشده توسط ایران اینترنشنال بر اساس تحلیل گفتمان انتقادی میپردازد. روش تحقیق، تحلیل گفتمان انتقادی تئون ون دایک است و شش برنامه گفتوگومحور و میزگرد زنده این شبکه در پوشش حوادث شهریور 1401تحلیل شدهاند. نمونهگیری به روش غیرتصادفی هدفمند انجام شده و چارچوب نظری از نظریه بازنمایی برگرفته شده است. نتایج نشان میدهد که این شبکه بر ناکارآمد جلوه دادن و بحرانی توصیف کردن فضای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ایران تمرکز کرده و گفتمان "براندازی نظام و سقوط جمهوری اسلامی ایران" را به عنوان راهکار اصلی معرفی میکند. تقابل میان مردم و حاکمیت، سرکوب توسط نیروهای امنیتی و بیتوجهی به آزادیهای سیاسی و مدنی، گزارههای محوری گفتمان این شبکه بودهاند. ایران اینترنشنال با برجستهسازی غرب و به ویژه ایالات متحده آمریکا به عنوان ناجی، به دنبال بحرانیسازی وضعیت موجود و معرفی ایران به عنوان تهدیدی بینالمللی و منطقهای است.http://www.ipsajournal.ir/article_547_c75b6f114c23a4d7ea11331e7c00e73c.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790X20320250823The Silent Forms of Violenceخشونت های بی صدا15319855010.22034/ipsa.2025.550FAعلی اکبرعلیخانیاستاد دانشگاه تهران0000-0003-3014-5086Journal Article20250519Many of the contemporary problems and issues in Iran can be understood and analyzed through the lens of “silent forms of violence”. The author categorizes violence into two general types: Overt violence and Silent violence. The central concern of this article is to identify and conceptualize silent forms of violence, while its main research question asks: What are the definitions and categories of silent violence, and what worldly and spiritual responsibilities do their perpetrators bear?<br>The first and second sections of the article establish the general framework of the discussion, addressing the definition, indicators, and types of violence in terms of agency- namely, the agents and creators of violence. The second section further differentiates between the two overarching categories of violence -Overt violence and Silent violence- offering a definition for each.<br>Silent violence encompasses various forms of physical and psychological harm in which the primary intention of the agents may not be to cause harm to others. Rather, the consequences of their “actions,” “policymaking,” “legislation,” and “decision-making”-whether positive or negative- as well as the incompetence and negligence of managers and decision-makers, give rise to such forms of violence. Silent violence is divided into two main categories: silent physical violence and silent non-physical violence. Within this framework, eight types of silent physical violence and twelve types of silent non-physical violence are classified and defined.<br>The final section of the article turns to the issue of responsibility for silent violence and elaborates on it through three separate discussions.بسیاری از مشکلات و مسئله هایِ امروزِ ایران در قالب خشونت های بی صدا قابل فهم و تحلیل هستند. نگارنده خشونت را به دونوعِ کلی «خشونتِ آشکار» و «خشونتِ بی صدا» تقسیم کرده است. مسئله مقاله شناخت خشونت های بی صدا و پرسش اصلی این است که تعریف و انواع خشونت های بی صدا چیست و عاملان آن ها چه مسئولیت های دنیوی و اخروی دارند؟ <br>بخش اول و دوم مقاله با تعیین چارچوب کلیِ بحث به تعریف، شاخص ها و انواع خشونت از جهت عاملیت می پردازد یا به عبارت دیگر عاملان و خالقان خشونت را بحث می کند. بخش دوم انواع کلی خشونت را در دو دستۀ خشونت های آشکار و خشونت های بی صدا به بحث می گذارد و هر کدام را تعریف می کند. خشونت های بی صدا انواع آسیب های روحی و جسمی هستند که اراده و هدف عاملان آن ها در درجۀ اول آسیب زدن به دیگران نیست ولی پیامدِ «کنش»، «سیاستگذاری»، «قانونگذاری» و «تصمیم گیری» های مثبت یا منفیِ آن ها، همچنین بی لیاقتی و بی توجهی مدیران و تصمیم گیران موجب بروز چنین خشونت هایی می شود. خشونت های بی صدا به دو دسته خشونت های بی صدای فیزیکی و غیر فیزیکی تقسیم شده اند. در این قسمت هشت نوع خشونت بی صدای فیزیکی و دوازده نوع خشونت بی صدای غیر فیزیکی دسته بندی و تعریف شده اند. آخرین قسمت مقاله به مسئولیت خشونت های بی صدا می پردازد و آن را طی سه بحث تبیین می کند.http://www.ipsajournal.ir/article_550_01f78be6f7cad02658508fe4616098a9.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790X20320250823Artificial intelligence and fundamental changes of the political: Analytical understanding of new political perspectives for Iranهوش مصنوعی و تغییرات بنیادین در حوزة امر سیاسی: تحلیل چشماندازهای جدید سیاسی برای ایران19924654610.22034/ipsa.2025.546FAعلی اشرفنظریعضو هیأت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه تهران0000-0002-1391-5483Journal Article20250406Artificial intelligence is a type of technology and branches in computer science and the study and development of software and "science and engineering of making intelligent devices". In recent years, Identifying new scientific trends, standing on the edge of scientific-analytical innovation, and understanding in advance and deep practical developments caused by the emergence of artificial intelligence in the political field is one of our most important priorities for analyzing the political issue, redefining priorities and vision. New measures are in the field of national interests in emerging international conditions The result will bring significant benefits to society and the national interest in general. The main questions of the current plan are: How will artificial intelligence affect governance, voting and political participation? The hypothesis is that algorithmic governance shows that artificial intelligence is currently being used in many aspects of government, leading to the formation of virtual governance and e-government, the emergence of technical nationalism, artificial intelligence technocracy, the spread of innovation and strengthening National competitiveness, block chain-supported voting systems, the emergence of powerful private or transnational actors, political cyber insecurity, and the formation of artificial neural networks have become politicized. The main goal of this paper is to understand the theoretical developments of artificial intelligence with the aim of analyzing the future of politics in Iran.هوش مصنوعی یکی از محورهای اصلی بحث و مناظرة فکری در سالهای 2020 تا 2024 بوده است. این فن-آوری امکان درک شرایط پیچیده، شبیه سازی فرایندهای تفکری و شیوه های استدلالی انسانی، توانایی یادگیری و کسب دانش و استدلال برای حل مسائل و در چشماندازی کلان، توانایی یک سیستم برای انجام وظایفی مانند یادگیری، برنامهریزی و توانایی تعمیم دادن را فراهم کرده است. پرسش اصلی مقالة حاضر چنین است: هوش مصنوعی چگونه در حوزة امر سیاسی بر نحوة حکومت و شیوة حکمرانی، الگوی رأیدهی و مشارکت سیاسی تأثیر میگذارد؟ فرضیه اصلی این است که هوش مصنوعی در حال حاضر در بسیاری از جنبه های دولت به کار گرفته شده و منجر به شکل گیری حکمرانی مجازی و دولت الکترونیک، ظهور ناسیونالیسم فنی، تکنوکراسی هوش مصنوعی، گسترش نوآوری و تقویت رقابت پذیری ملی، سیستم رأی گیری با پشتیبانی بلاکچین، ظهور بازیگران قدرتمند خصوصی یا فراملی، ناامنی سیاسی سایبری و شکل گیری شبکه های عصبی مصنوعی سیاسی شده است. درک نظری تحولات هوش مصنوعی با هدف تحلیل آینده سیاست در ایران هدف اصلی این مقاله است.http://www.ipsajournal.ir/article_546_ed265bc903a5a097f61d3ec064d96d2e.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790X20320250823Non-feminist Possibilities for Expanding Feminine Life in Contemporary Western Thought and its applications in Iranian societyامکان های غیرفمینیستی گسترش زیست زنانه در اندیشه معاصر غرب و کاربردهای آن در جامعه ایران24728955210.22034/ipsa.2025.552FAمختارنوریعضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه رازی کرمانشاه0009-0002-2442-4118سلمانصادقی زادهاستادیار جامعهشناسی سیاسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران0000-0002-2983-0054Journal Article20250622In the literature of social sciences and in the field of "feminist thought",many extensive researches have been done to analyze the obstacles and challenges facing "feminine life".Despite all the efforts and intellectual innovations made in the field of women's studies, political, social,economic and cultural limitations ahead them still exist in many contemporary societies.It seems that the reason for the entry of many contemporary thinkers into the field of women's studies is due to this restrictive situation,thinkers who believe that in the long history of Western philosophy,women's voices have been absent and that concepts and ideas have always been under the control of men and male morality.As a result, in order to end this limitation and imbalance,important views have been put forward by some prominent thinkers of our era with different intellectual approaches.Within such a framework,the present article examines the issue of which of the theories existing in the field of contemporary social sciences and outside of feminist literature have been able to provide the necessary intellectual possibilities for the expansion of Feminine life in nowadays lifestyle?As a hypothesis,the answer is that thinkers such as Amartya Sen, Ronald Inglehart, and Alain Touraine can be considered among the most important thinkers who,outside of feminist thought,have each paid attention to the issue of women in a specific way and,in light of a network of concepts in their works and speeches, they have provided appropriate intellectual and practical possibilities to the expansion of Feminine life in today's world, including in Iranian societyدر ادبیات علوم اجتماعی و ذیل «اندیشه فمینیستی» آثار گستردهای در خصوص موانع و چالشهای پیشروی «زیست زنانه» انتشار یافته است.علیرغم تمامی تلاشها و نوآوریهای فکری صورت گرفته در حوزه مطالعات زنان، اما محدویتهای سیاسی، اجتماعی،اقتصادی و فرهنگی علیه آنها در بسیاری از جوامع معاصر همچنان وجود دارد. به نظر میرسد علت ورود بسیاری از متفکران معاصر به حوزه زنان ناشی از این وضعیت محدودکننده باشد،متفکرانی که بر این باورند در تاریخ طولانی فلسفه غرب صدای زنان غایب بوده و مفاهیم و اندیشهها همواره در کنترل مردان و اخلاقیات مردانه بوده است.در نتیجه برای پایان بخشیدن به این محدودیت و عدم توازن دیدگاه های مهمی توسط برخی از متفکران مطرح عصر ما با رهیافتهای فکری مختلف مطرح شده است.در چنین چارچوبی در مقاله حاضر این مسئله مورد بررسی قرار گرفته که کدامیک از نظریات موجود در حوزه علوم اجتماعی معاصر و خارج از ادبیات فمینیستی توانستهاند امکانهای فکری لازم برای گسترش زیست زنانه در زندگی امروز را فراهم آورند؟در مقام فرضیه،پاسخ این است که اندیشمندانی چون آمارتیا سن،رونالد اینگلهارت، آلن تورن را میتوان در زمره مهمترین متفکرانی به شمار آورد که خارج از اندیشه فمینیستی هر یک به شیوه ای خاص به مسئله زنان توجه نشان دادهاند و در پرتو شبکهای از مفاهیم در آثار و گفتارهایشان،امکان های فکری و کاربردی مناسبی برای گسترش زیست زنانه در جهان امروز و از جمله در «جامعه ایرانی» فراهم ساختهاند.http://www.ipsajournal.ir/article_552_94c7bb58efc3b337800875b5d382a072.pdf