انجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790Xدوره پنجمشماره 420110108Semiotics: Theory & Methodنشانهشناسی؛ نظریه و روش128FAمحمدرضاتاجیکJournal Article20100913Semiotics is the science of studying signs and signs systems (such as language, codes, etc), and a research tools to understand the underling facts in cultural signs, codes, signals and symbols. In the realm of political research, this science studies the referential essence of political propositions and the relation of these propositions to the trutht. In other words, focusing on the functions of signs, a political semiologist would discuss meaning production and the process of meaningfulness of the human being’s political living world through their system (signs). In this point of view, there is no doubt that political phenomenon alone would be meaningless; they are situated in a network of meanings and posses a cultural framework. Semiotics helps to study politics by studying this framework and cultural background.نشانهشناسی، علم مطالعۀ نظامهای نشانهای (زبان، رمزگان، و...)، فرایندهای تأویلی و ابزاری پژوهشی برای فهم حقیقت پنهان در پس علائم، رموز و نشانهها و نمادهای فرهنگی است. در عرصۀ پژوهشهای سیاسی، این علم به بررسی ماهیت ارجاعی گزارههای سیاسی و نسبت این گزارهها با حقیقت میپردازد. به بیان دیگر، یک نشانهشناس سیاسی با تمرکز بر کارکرد نشانهها، به بحث در مورد تولید معنا و چگونگی معنادار شدن زیستجهان سیاسی آدمیان توسط نظام آنان (نشانهها) میپردازد. از این منظر، تردیدی نیست که پدیدههای سیاسی بهتنهایی معنا پیدا نمیکنند، بلکه در درون شبکهای از معانی جای دارند و دارای چهارچوب فرهنگی هستند. نشانهشناسی با مطالعه این چهارچوب و زمینه فرهنگی، به مطالعۀ سیاست یاری میرساند.http://www.ipsajournal.ir/article_128_76dc611d6ebaafc66cc0879c71b5db5c.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790Xدوره پنجمشماره 420110406Ideal King in Ancient Iran and Plato’s Beautiful City: Case Study of Cyrus the Greatشاه آرمانی در ایران باستان و شهر زیبای افلاطون مطالعه موردی: کوروش کبیر129FAفرشادشریعتJournal Article20090520Explaining the ancient Iranian intellectual system and political thought; namely Ideal king in Cyrus period, and through analyzing the socio-political structure of the preferred system, this article seeks to reveal how and why the four reinterpreted pillars of philosopher-king of Plato in Republic namely, wisdom, courage, moderation and justice, as presented by the author of Plato’s Beautiful City and the Ideal King in Ancient Iran, have been the main intellectual portrait of Iranians in Cyrus period; religiously and politically. On the other hand, surveying a domestic cement for an ideal socio-political order consistent to the religious and political identity of the ancient Iran, and by analyzing texts and their historic background, this article seeks to study the spirit of socio-political sovereignty governing the Iranian society in this era, while examining Fathollah Mojtabaee’s theory and adjusting the Cyrus period with Platonist elements.این مقاله با تبیین نظام فکری ایران و اندیشه سیاسی شاه آرمانی در دوره کوروش، ضمن بررسی ساختار سیاسی و اجتماعی نظام مختار، بر آن است نشان دهد چرا و چگونه خردمندی، شجاعت، میانهروی و عدالت، چهار محور بازخوانی شده در جمهور افلاطون، همانگونه که نویسندة کتاب شهر زیبای افلاطون و شاه آرمانی در ایران باستان نشان داده، همواره مبنای اندیشگی دینی و سیاسی دولت ایرانی محسوب میشدند. به عبارت دیگر این پژوهش در جستوجوی مبانی یک نظم سیاسی و اجتماعی مطلوب و سازگار با هویت دینی و سیاسی ایران باستان بر آن است تا با مراجعه به متون و زمینه تاریخی آن دوره ضمن آزمون نظریه فتحالهت مجتبایی و تطبیق دوره کوروش با عناصر افلاطونی، روح حاکمیت سیاسی، اجتماعی حاکم بر جامعه ایرانی را در این دوره مورد مطالعه قرار دهد.http://www.ipsajournal.ir/article_129_d1f491a404d6854880943e5c3cd9ca25.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790Xدوره پنجمشماره 420101128The Ethics of Hostility in Political Thought of Islamاخلاقِ دشمنی در اندیشة سیاسی اسلام130FAعلی اکبرعلیخانیJournal Article20100524Human history is punctuated with sweet and bitter experiences, and hostility, violence, and bloodshed are among the most prominent bitter experiences. “Ethics” and ethical principles are major rules which may somehow control such atrocities and the wrath which underlies them. All religions, in general, and Islam, in particular, have promoted ethics and it has been stipulated that Prophet Mohammad (S) has been assigned to prophethood in order to complete the best ethical principles. The main question of this article is, “what ethical rules and principles have been determined by Islam in the situation of political hostility for different parties, specifically Muslims?” Islam, here, means a collection of Quran, Sunna and the practices of Imam Ali (AS). Hostility has been discussed here in two general levels of politics. First, is the internal level or the domestic politics and second, is the external level or the international politics. Hostility in internal level means hostility in a country among political parties or groups or between parties and groups, on one side, and incumbent politicians and statesmen, on the other side, and among the statesmen governing various sections of the state or the collection of all the above mentioned. By the external level of hostility we mean hostility among independent political entities or between these entities on one side and international organizations, on the other side. Hostility is categorized into two classes of “cold hostility” and “violent hostility” in any one of the above-mentioned levels. In cold hostility, there is no bloody conflict and dispute involving the use of firearms and physical violence while it happens in violent hostility. “Dissidents” are, naturally different from “enemies” and they are not alike. This paper focuses on the ethics of hostility. Every discussion here also includes dissent and dissidents and they have been differentiated from animosity and enemies.تجربههای تاریخی، نقاط تلخ و تاریکی را در زندگی بشر نشان میدهد که حاکی از دشمنی، خشونت و خونریزی است. از جمله قواعدی که شاید بتواند این سَبُعیت را تا اندازهای کنترل کند و خشم موجود در آن را کاهش دهد، «اخلاق» و اصول اخلاقی است. ادیان بهطورکلی و دین اسلام بهویژه، بانی اخلاق هستند و یکی از اهداف بعثت پیامبر اسلام(ص)، تکمیل مکارم اخلاقی بوده است. در این مقاله، دشمنی در دو گسترة کلی از سیاست بحث شده است: نخست گسترة درونکشوری یا سیاست داخلی و دوم گسترة برونکشوری یا سیاست بینالمللی. دشمنی در هرکدام از این دو گستره به دو دستة «دشمنی سرد» و «دشمنی خشن» تقسیم میشود. طبیعی است که «مخالفان» با «دشمنان» تفاوت دارند و نمیتوان آنها را مثل هم دانست. محور این مقاله بحث اخلاق دشمنی است و هر بحثی که در مورد مخالفت و مخالفان نیز موضوعیت داشته، به این واژهها تصریح شده تا با دشمنی خلط نشودhttp://www.ipsajournal.ir/article_130_9b8619251a19057cff70779273e95aa6.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790Xدوره پنجمشماره 420101130Political Aspects of Naser Khosraw’s Imamologyوجوه سیاسی امامشناسی ناصرخسرو131FAحاتمقادریمصطفییونسیشروینمقیمی زنجانیJournal Article20100830Exploring Naser Khosrow’s -the eminent theosophist of the fifth decade A.H- neoplatonism basics of Imamology, and comparing it with some fundamental assumptions in Greek thought reflected in Plotinus philosophy as the founder of Neoplatonism philosophy, this article attempts to reach to some conclusions regarding the Islamic thought. Therefore, our main perspective in this study is rather a political perspective than a theologico-philosophical one. On this account, emphasizing the political aspects of Naser Khosraw’s thought; we attempt to explain his Imamology. This study reveals that despite the fact that Naser Khosraw’s Imamology has borrowed from the Neoplatonist philosophy, Naser Khosraw’s Ismaili thought has fundamental incompatibilities with this philosophy, incompatibilities which bear the utmost importance in terms of discussing political thought. Posing no claim on a-priori authority of The Neoplatonist philosopher, the Neoplatonist philosophy stresses on the civil virtues as the initiating stage of attaining salvation and happiness. It is while the Naser Khosraw`s Ismaili Imam, has a unique specificity, e.g. the esoteric knowledge through which he posses both the worldly and heavenly authority. On the other side, there is basically an Eastern or in a sense, Iranian, concern lied behind Naser Khosraw’s Imamology and that is the essentiality of an individual bringing about both human and divine salvation and happiness.در این مقاله برآنیم تا با تشریح مبانی نوافلاطونی امامشناسی ناصرخسرو قبادیانی، حکیم برجسته اسماعیلی سده پنجم هجری و مقایسه آن با برخی مفروضهای بنیادین اندیشه یونانی که در فلسفه فلوطین در مقام بنیادگذار فلسفه نوافلاطونی بازتاب یافته است، به یک نتیجهگیری در حوزه اندیشه سیاسی دست یازیم؛ بنابراین منظر اصلی ما در این بررسی، منظری سیاسی است نه فلسفی ـ کلامی. به این اعتبار تلاش ما توضیح امامشناسی ناصرخسرو با تأکید بر وجوه سیاسی تفکر وی خواهد بود. این بررسی نشان خواهد داد که بهرغم وامداری امامشناسی ناصرخسرو به فلسفه نوافلاطونی، تفکر اسماعیلی ناصرخسرو ناسازگاریهای بنیادینی با فلسفه نوافلاطونی دارد. ناسازگاریهایی که از حیث بحث در اندیشه سیاسی واجد کمال اهمیتاند. فلسفه نوافلاطونی در عین اینکه هیچ دعویای نسبت به اقتدار و مرجعیت پیشینی فیلسوف نوافلاطونی ندارد، بر فضایل مدنی به عنوان مرحله نخست حصول رستگاری و سعادت تأکید میکند. این در حالی است که امام اسماعیلی ناصرخسرو واجد کیفیتی منحصربهفرد و یگانه، یعنی همان دانش باطنی است که از طریق آن، هم صاحب اقتدار دنیوی است و هم مرجعیت اخروی. از سوی دیگر در پس امامشناسی ناصرخسرو، به دلایلی که خواهد آمد، دغدغهای اساساً شرقی یا به تعبیری ایرانی نهفته و آن ضرورت وجود فردی است که همزمان سعادت اینجهانی و رستگاری آنجهانی را به ارمغان میآورد.http://www.ipsajournal.ir/article_131_1afa34a7f984eeabdbb0a7d494132ee5.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790Xدوره پنجمشماره 420110314Cultural Iran in Shaygan\'s Thoughtایران فرهنگی در اندیشههای داریوش شایگان132FAمحمد تقیقزلسفلیسکینهمعاش ثانیJournal Article20101102In the discourse of Iranian intellectuals, Shaygan is named \"Culture philosopher\" by virtue of his opinions. Shayegan has always considered “Cultural Iran”: whether in his book titled ”Hinduism and Tassavof” in which he compares cultural Iran’s capacities and opportunities to impact as well as embrace Hindu culture (referred to as The East or Islamic Iran), or when it talks about another invasion and foreign culture in his book titled “Asia confronting the West” and inevitably risky signs for the cultural Iran and Iranian identity (referred to as the Islamic Iran tolerance), or when in his book titled “The Broken View” introducing the cultural schizophrenia and pointing to a split of this culture and identity and finally when in his book titled “New Mysticism” in which he talks about the quantity of identities and the combination of identities and cultures due to globalization (may be referred to as West Iran). Authors of this article discuss the issue of Cultural Iran in old and new Shaygan`s Thought. The emphasis in old Shaygan is on the importance of the Cultural Iran and the essentiality of protecting it with all the past inheritance still in an ideological direction, while the emphasis of the new Shayegan is on the combination of cultures and necessarily the role played by the Iranian culture in a global arena. Here we are not faced with a pure Cultural Iran, but a culture that is Iranian as much as it posses Western, Chinese and Indian components. Expanding this approach in the opinions of this important philosopher, the present article will point to his theoretical shortcomings and problems, as well.در میان گفتمانهای روشنفکری ایران، داریوش شایگان را به استناد آرای او «فیلسوف فرهنگ» مینامند. شایگان همواره بحث «ایران فرهنگی» را در نظر داشته است: چه آنجا که در «هندوئیسم و تصوف» به قیاس ظرفیتها و امکانات ایران فرهنگی برای تأثیرگذاری بر فرهنگ و آیین هندو و عناصر بینافرهنگی میپردازد، (آنچه میتوان از آن به عنوان ایرانِ شرق یاد کرد) چه هنگامی که در «آسیا در برابر غرب» از هجوم دیگری و فرهنگی بیگانه و به ناچار نشانههای خطرآفرین برای ایران فرهنگی و هویت ایرانی سخن میگوید (آنچه میتوان از آن با تسامح ایرانِ اسلامی یاد کرد)، چه آنجا که در «نگاه شکسته» با طرح بحث اسکیزوفرنی فرهنگی به دوپارگی این فرهنگ و هویت اشاره میکند و بالاخره زمانی که در افسونزدگی جدید صحبت از تعدد هویتها و ادغام هویتها و فرهنگها در اثر روند جهانیشدن به میان میآورد (آنچه میتوان از آن با عنوان ایرانِ غرب یاد کرد). نویسندگان در مقاله حاضر مقوله ایران فرهنگی را در اندیشه شایگان متقدم و متأخر به بحث میگذارند. تأکید شایگانِ متقدم بر اهمیت ایران فرهنگی و ضرورت صیانت از آن با تمام میراث گذشته اما با سویهای ایدئولوژیک است. درحالیکه تأکید شایگانِ متأخر بر آمیخته شدن فرهنگها و الزاماً نقشآفرینی فرهنگ ایرانی در عرصه جهانی است. در این وجه، ما با ایران فرهنگی ناب مواجه نیستیم، بلکه فرهنگی که به همان نسبت که ایرانی است، اجزای غربی، چینی و هندی هم دارد. نوشتار حاضر ضمن بسط این نگره در آرای این فیلسوف مهم، کاستیها و مشکلات نظریه او را نیز مورد توجه قرار خواهد داد. مقاله از روششناسی توصیفی مبتنیبر تحلیل محتوایی پیروی میکند.http://www.ipsajournal.ir/article_132_65ded5353c5ee48d0b7d48c591b8f430.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790Xدوره پنجمشماره 420110314Impact of the Ancient Iranian Political Thought on Al-Ghazali`s Political Opinionsبررسی تأثیر اندیشه ایرانشهری بر آرای سیاسی امام غزالی133FAفریبرزمحرم خانیJournal Article20100603This article is an attempt to show how Abu Hamed Muhammad ibn Ahmad al-Ghazali was influenced by the political philosophy of ancient Iran. Subconscious is originally a psychological concept now entered into politics. It is a source that manifests itself in a nation\'s attitude and philosophy unconsciously. Political subconscious is rooted in social imaginary. This article has recourse to Debray theory of mediology to prove that the fundamental concepts of political philosophy such as the unity of religion, state and the virtuous ruler were once preserved in Iranians` social imaginary and reproduced once again in the beliefs and opinions of the philosophers of the next eras through political subconscious. Al-Ghazali, the philosopher of the 5th century A.H who lived in a time different from that of Sassanid dynasty, with four centuries distance, has revived at the notion of the unity of religion, state and the virtuous ruler once again in his political opinions and accordingly his political opinions were under the influence of the ancient Iran.این مقاله در پی نشان دادن اثرپذیری امام محمد غزالی از اندیشه سیاسی ایران باستان است. «ناخودآگاه» از جمله مفاهیمی است که از روانشناسی به علم سیاست راه یافته و منبع و مرجعی است که به صورت نامحسوس در اندیشه و عمل یک ملت خودش را ظاهر میسازد. ناخودآگاه سیاسی از مخیله اجتماعی سیراب میشود. این مقاله درصدد است با کمک تئوری مدیولوژی دبره نشان دهد که مفاهیم بنیادی از اندیشه سیاسی ایرانشهری مانند اتحاد دین و دولت و حاکم فرهمند در مخیله اجتماعی ایرانیان ذخیره شده و از طریق ناخودآگاه سیاسی در آرا و اندیشههای متفکران دورانهای بعد بازتولید شده است. امام محمد غزالی، متفکر قرن پنجم که در روزگاری متفاوت و با فاصله چهار قرن پس از زمان حکومت ساسانی میزیست در آرای سیاسیاش مجدداً دو اصل اتحاد دین و دولت و حاکم فرهمند را احیا نموده و به این ترتیب آرای سیاسی وی متأثر از ایران باستان است.http://www.ipsajournal.ir/article_133_9fc3d7152ba9336a670e36d0ed79bc43.pdfانجمن علوم سیاسی ایرانپژوهشنامه علوم سیاسی1735790Xدوره پنجمشماره 420100916Neutralism in Justice Theory from the perspective of Rawls’ Kantianismبررسی بیطرفی در نظریه عدالت از منظر کانتی بودن رالز134FAسید رضاموسویJournal Article20100526Neutrality and Kantianism are the key features in Rawls’ theory. Basing his theory on “Kant\'s concept of personhood”, he presumed that he has presented a neutral interpretation of liberalism which suits all societies and cultures. However, he faced some criticisms questioning his claim on neutrality in theory. Hence, reconsidering his theory, he shifted from “kantian concept of the person” to “political concept of the person”. Still the problem of neutrality in his theory seems to be persistent.بیطرفی و کانتی بودن، دو ویژگی مهم نظریه جان رالز است. وی با مبنا قرار دادن انسان کانتی گمان میکرد قرائتی بیطرفانه از لیبرالیسم ارائه کرده که برای تمامی جوامع و فرهنگهای مختلف مناسب است. اما با انتقادهایی مواجه شد که ناقض ادعای بیطرفی در نظریه او بود. ازاینرو به تجدیدنظر در نظریه خود پرداخت و مبنای نظریهاش را از انسان کانتی به انسان سیاسی تغییر داد؛ اما این جابهجایی نتوانست مشکل بیطرفی را رفع کند.http://www.ipsajournal.ir/article_134_02522a2b2726fb0a03bb19f2d8d9524d.pdf