آبراهامیان (1389)، «تاریخ ایران مدرن»، ترجمه: محمد ابراهیم فتاحی. تهران: نشر نی.
افتخاری، اصغر(1378)، چهره متغیر امنیت ملی: بررسی امنیت داخلی با رقابت سیاسی درجمهوری اسلامی ایران ، مطالعات راهبردی، سال 5، شماره 4، تابستان، صفحات 19-52.
ایزدی، رجب؛ رضایی پناه، امیر(1392)، مبانی اجتماعی و اقتصادی در گفتمان های سیاسی مسلط در جمهوری اسلامی ایران،پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ، سال4، شماره 4، صفحات 47-74.
افتخاری اصغر(1378)، چهره متغیرامنیت داخلی: بررسی نسبت امنیت داخلی با رقابت سیاسی در جمهوری اسلامی ایران، فصلنامه مطالعات راهبردی، شماره 4.
بهرامپور شعبانعلی(1394)، «زبان شناسی انتقادی در قالب گفتمان انتقادی، معرفی و نقد کتاب تحلیل گفتمان انتقادی، تالیف فردوس آقاگل»، فصل نامه نقد کتاب.
بشیریه حسین(1380)، «دیباچه ای بر جامعه شناسی سیاسی ایران: دوره جمهوری اسلامی»، تهران: نشر معاصر.
..........(1383)، «عقل در سیاست»، تهران: نگاه معاصر.
تاجیک محمدرضا(1377)، غیریت و هویت: شکل گیری گفتمان انقلابی در ایران، پژوهشنامه متین، شماره 1. زمستان.
............(1379)، «گفتمان و تحلیل گفتمانی»، تهران: انتشارات فرهنگ گفتمان.
.............(1377)، متن وانموده و تحلیل گفتمان، فصلنامه گفتمان، شماره دوم، صفحات 7-15.
جهانگیری جهانگیر و سجاد فتاحی(1390)، تحلیل گفتمان محمود احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری دوره دهم، مجله مطالعات اجتماعی ایران، دوره پنجم . شماره 3.
خواجه سروی غلامرضا و فیروز رادفر(1396)، تبیین تحول گفتمانی فرهنگ سیاسی: مطالعه موردی فرهنگ سیاسی ایران، فصلنامه رهیافت انقلاب اسلامی، سال 11، شماره 38، صفحات 3-22.
خالق پناه کمال و علی سنایی(1398)، مدرنیته و صورت بندی گفتمانی سیاست فرهنگی: تحلیل گفتمان سیاست فرهنگی دولتی در ایران(1385ه.ش تا امروز)، نشریه جامعه شناسی کاربردی، سال 31، شماره پیاپی 79، شماره سوم، صفحات 57-74.
دهقانی فیروزآبادی سید جلال(1393)، «چرخه گفتمانی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران: از دولت بازرگان تا دولت روحانی»، تهران: نشر مخاطب.
دهقانی فیروز آبادی؛ سید جلال؛ عطایی، مهدی(1393)، گفتمان هسته ای دولت یازدهم، فصلنامه مطالعات راهبردی، سال هفدهم، شماره1.
دهقانی محمد رضا و احمد اکبری(1396)، تحلیل گفتمان با رویکرد بر گفتمان سیاسی، فصلنامه پژوهش کاربردی در مدیریت و حسابداری، شماره6، تابستان، صفحات 150-163.
سریع القلم(1377)،« فرهنگ سیاسی در ایران»، تهران: پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی
...........(1381)، «عقلانیت و آینده توسعه یافتگی ایران»، چاپ دوم، تهران: مرکز پژوهش های علمی و مطالعات استراتژیک خاورمیانه.
سیف زاده حسین(1388)،« پانزده مدل نوسازی، توسعه و دگرگونی سیاسی»، تهران: نشر قومس.
عظیمی دولت آبادی امیر(1387)، جهانی شدن و سیاست فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، پژوهشنامه متین، شماره 41.
فرقانی محمد مهدی(1381)، تحول گفتمان توسعه سیاسی در ایران(از مشروطه تا خاتمی)، فصلنامه علوم اجتماعی، سال 5، شماره سوم، صفحات 5-35.
قبادزاده ناصر(1381)، «روایتی آسیب شناختی از گسست نظام و مردم در دهه دوم انقلاب»، تهران: فرهنگ گفتمان.
کدی نیکی آر(1383)، «نتایج انقلاب ایران»، ترجمه مهدی حقیقت خواه، تهران: قنوس
کیانی کیان(1390)، تحلیل گفتمان یا بحران مفاهیم، سایت شخصی.
مقدمی، محمدتقی(1390)، نظریه تحلیل گفتمان لاکلا و موفه و نقد آن، مجله معرفت فرهنگی اجتماعی، سال دوم، شماره دوم.
وفائی خسرو (1393)، توسعه سیاسی و سیاست مدرن: آسیب ها و چالش های توسعه سیاسی در ایران معاصر، فصلنامه تخصصی علوم سیاسی، سال دهم، شماره 29، زمستان. صفحات 75-90.
Alamdari, kazem (2005), »The Power Structure of the Islamic Republic: Transition from Populism to Clientelism, and Militarization of the Government»,Journal of Third World Quarterly, Vol. 26, No.8.
Fairclough, N. (2003), «Analysing Discourse: Textual Analysis for Social Research», New York: Routledge.
Hantington,Samuel.p(1979).«TheChangtoChang: Modernization,Psdk)Development,andPolitics,in:Comparative Modernization, Cyril E». Black,New York: the free press.
Laclau, Ernesto and Chantal Mouffe (2000), «Hegemony and Socialist Strategy», London: Verso Books.
Laclau, Ernesto & Mouffe, Chantal (1985) «Hegemony and Socialist Strategy: Towards a Radical Democratic Politics», Publisher: Verso Books.
